Po co komu listopad, czyli powrót do Doliny Muminków

Poczytaj mi mamo! Za oknem wieje i leje… Listopadowy weekend, kiedy dziecko się budzi (i mnie), na dworze jest jeszcze ciemno (5:47, bogowie ratunku…). Zapalam świeczki (to jakiś atawizm, gdybym miała palenisko, piec, kominek, rozpalałabym prawdziwy ogień). Dziecko mości się w łóżku i mówi: – Poczytaj mi! – podając Muminki. Dolina Muminków w listopadzie… Pamiętasz […]

Czytaj więcej

Ludzie jak rzeki, czyli czym jest konfluencja – o mechanizmach unikania kontaktu cz. 3

Płynąć razem Stałam u podnóża gór. Powietrze pachniało lodowatą wilgocią. Po ulewie woda w strumieniach wartko spływała zboczem. Dwa z nich, tuż przede mną, zbiegły się w jeden nurt. Górskie rzeczułki, zimne, niosły butwiejące jesienne liście i gliniastą ziemię, pachnąc listopadem. Kiedy dwie rzeki zbiegają się, stają się jedną. Ich wody mieszają się. Konfluencja bywa […]

Czytaj więcej

O tym, jak się zgubić, by się odnaleźć – czyli podróż przez labirynt

Żywe ściany Oto rozciągała się przede mną wysoka na ponad dwa metry zielona ściana. Gęsty żywopłot, ciasno zbita plątanina gałęzi i liści. Wyobrażam sobie, jak czuli się uczestnicy Turnieju Trójmagicznego u wrót zadania, które miało skonfrontować ich z lękami – z samymi sobą. Labirynt… Zawiła sieć korytarzy, które prowadzą do Centrum. Chwytam cieplutką łapkę mojego […]

Czytaj więcej

O dawaniu przestrzeni – czyli dlaczego tak trudno tu żyć…

Oddychać… Lubię to określenie – “dawać przestrzeń”. Kiedy je słyszę, to czuję się jakbym siedziała nad morzem, z wiatrem we włosach i w ciepłych objęciach słońca… Miękko i bezpiecznie. Z głębokim oddechem. Miejsce na… Siebie Co to znaczy “dawać przestrzeń”? To towarzyszyć drugiemu człowiekowi w tu i teraz, bez poszukiwania rozwiązań i zmiany, bez osądu, […]

Czytaj więcej

Mit utraconego dzieciństwa, czyli dlaczego koniec boli…

Stracone zachody Mam takie wspomnienie: mój syn ma 4 lata, jesteśmy nad morzem. Słońce zachodzi, złocąc świat i wydłużając cienie. Dziecko, w ostatnich jego promieniach bawi się radośnie. Kiedy kula zapada się za horyzont, robi się chłodniej, zarządzam powrót do domu. I tu – rodzice wiedzą o czym piszę – następuje armageddon… Nie. I koniec. […]

Czytaj więcej