Zaślepiona w nieufności – czyli jak zamordować relację? O filmie Katarzyny Klimkiewicz

psychoterapia online

Reaguj na to, co się naprawdę dzieje, a nie na to, co sobie wyobrażasz. (Helen Fielding)

Frankie – 42 letnia pani inżynier, która zajmuje się konstruowaniem bezzałogowych samolotów – poznaje 24 letniego algierskiego studenta – Khalila. Tak zamierzony temat filmu daje podstawy do powstania banalnego romansu. Ale nie… To film o tym, jak łatwo można skomplikować życie sobie i innym – brakiem komunikacji i szczerości. Trwaniem w wyobrażeniach.
Frankie jest kobietą niezwykłą – ma ogromną wiedzę, doświadczenie, musi sobie radzić w bardzo męskim świecie. To niełatwe. By być traktowaną na równi z facetami, kobieta musi być od nich lepsza i w dodatku nie dawać im tego odczuć. Frankie jest kobietą sukcesu, pracoholiczką, bez rodziny. W bliskiej relacji pozostaje wyłącznie z ojcem, który jest nadopiekuńczy. Mocno ingeruje w życie córki, w efekcie doprowadzając do smutnego finału. Ta relacja córki z ojcem, zdaje się być podstawą do tego, jak Frankie wchodzi w relację z Khalilem. Przez lata nauczyła się ona trzymać emocje na wodzy. Nie tylko ich nie wyrażać, ale też najwyraźniej nie odczuwać. Pochłonięta pracą, która stanowi dla niej istotę życia, co często podkreśla, początkowo nie doświadcza miłości, tylko ją analizuje, domyśla się faktów. Miłość odczuwa ona tylko chwilami, gdy namiętność i bliskość osłabiają jej mechanizmy obronne. Zachowuje się wtedy jak wystraszone dziecko, o miękkiej i bezradnej buzi… Jak wtedy, gdy po zbliżeniu w strumieniach deszczu, obserwuje swojego kochanka podczas kąpieli w wannie. Brzmi kiczowato? W filmie takie nie jest. To zasługa scenariusza, który akcenty rozkłada gdzieś indziej niż w samym romansie i niesamowitej gry Helen McCrory.
Frankie nie potrafi od początku uwierzyć w to, że młodzieniec może darzyć ją afektem. Ulegając stereotypom, niepokojom swojego ojca, zaczyna podejrzewać, że kochanek ma jakiś ukryty cel w tej relacji – że jest szpiegiem, który pracuje dla którejś organizacji terrorystycznej i próbuje wykraść jej projekty jej samolotów. Cały związek zaczyna być podszyty niepewnością i lękiem.
Historie mogą być wysnuwane z tego, co zawarte między słowami. Ta płynie z tego, co wynika z braku słów. Braku komunikacji. To historia o braku porozumienia, o tym, że lęki burzą relację, że branie odpowiedzialności za życie innych może je niszczyć.
Piękne zdjęcia Andrzeja Wojciechowskiego, wpisująca się w obraz subtelność muzyki Jona Wygensa, ciekawy scenariusz, dobra gra aktorska i prawdopodobieństwo psychologiczne, czynią ten potencjalnie banalny film, prawdziwą przyjemnością.
Film inspiruje do pytań o własne przekonania, które przecież nie są opisem rzeczywistości, a tylko sposobem myślenia świecie. „Jest jedna przyczyna nieszczęścia: fałszywe przekonania, które masz w głowie, przekonania tak popularne, tak ogólnie uznane, że nigdy nie wpadniesz na to, by je podważyć.”
Przekonania zakorzeniają się w podświadomości a mają swoje źródło w dzieciństwie (choć nie tylko). Chłonny umysł dziecka, jak gąbka, nasiąka sugestiami i przekonaniami otoczenia. Dlatego według niektórych podejść do rodzicielstwa (attachment parenting – rodzicielstwo bliskości, czy nonviolant communication – porozumienie bez przemocy) oceniania warto unikać jak ognia.
Te najgłębsze przekonania o sobie samym i o świecie – determinują nasze działanie, życie. Dlatego w myśl cytatu z Junga: „dopóki nie uczynisz nieświadomego świadomym, będzie ono kierowało Twoim życiem, a Ty będziesz nazywał to przeznaczeniem.” Warto zobaczyć mapę własnych przekonań. Warto podążyć ich tropem w przeszłość, trafić do źródeł i zweryfikować. Z tym, co naprawdę myślisz, z tym, co naprawdę czujesz. Warto znaleźć swoje odpowiedzi na obraz świata, swój do niego stosunek. Nie warto budować przekonań – choć pewnie nie da się tego całkiem uniknąć. Warto umieć sobie codziennie odpowiadać na pytania – co czuję? czego potrzebuję? co sprawia, że myślę to, co myślę…
Powodzenia w docieraniu do źródeł!

Jakie stereotypy rządzą Twoim życiem?
Czym jest dla Ciebie zaufanie w relacji i w oparciu o co je budujesz?
W jaki sposób komunikujesz najbliższym to, co dla Ciebie ważne?

Moja ocena: 7/10

Tytuł: Zaślepiona
Rok: 2012
Reżyseria: Katarzyna Klimkiewicz
Gatunek: Dramat

Zobacz także

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *